دن هيٺان دٻلي

شاعري؛ پوپٽي هيراننداني

دن هيٺان دٻلي
دن هيٺان هي دٻلي آه
يا اتپتي جي ندي اصلي آه؟
آ عوررت جو هي نفيس انگ
يا انسان جي آمد جو ازلي لنگه؟
هيءُ هاٿي جي
منهن وارو ٽڪنڊو
آه ڪام ديو جو
سونهارو جهنڊو؟
هي آهي ماديات جي
نجي دل
يا پرش پيار جي
آخري منزل؟
هيءُ ماڻڻ ڀوڳڻ جي
اونهي غفا
يا عورت جي تباهي واري قضا؟
هي ٻل ڪمزوري جو
عجيب ميل
يا پرش پرڪرتي جو
انوکو کيل؟
نانءُ هن جو ڳيهڻ آ
ڇا ڇا نه هيءَ ڳرڪائي ٿي!
پرش جو ٍآهم
پتيءَ جي شخصيت
پنهنجي سامهون جهڪائي ٿي
دشمن جو حملو
انسان جي لعنت
سڀ سر سهسائي ٿي
پنهني اندر
سرشٽي جو ٻج
نهائين بڻجي پهچائي ٿي
تن من پيءُ جو آسانيء سان
پٽ تائين پهچائي ٿي
هن آنند جي لئي
ڀوڳ جي مئي
چؤڌاري ترگڻي مايا
آنادي پرش جي ڪايا
جيون جا ڪل مقصد چار
ڪلا سياست ۽ ٻيا به خمار
گهمندا رهيا
ڦرندا رهن
گهمندا رهندا

نوٽ؛ مٿئين شاعري سوشل ميڊيا تان ورتل آهي.

The above Sindhi poetry of Popatti Hiranandanni, the ‘Pouch below the bellybutton’ had published in the  ‘Koonj’ magazine, Bombay (Mumbai), India issue of March 1973

ماءُ پيءُ جو ادب

۽ ماڻھوءَ کي پنھنجي ماءُ پيءُ سان چڱائي ڪرڻ جو حُڪم ڪيوسون، (جو) اوکائيءَ سان سنديس ماءُ کيس (پيٽ ۾) کنيو آھي ۽ اوکائيءَ سان کيس ڄڻيو آھي، ۽ اُنجو (پيٽ ۾) کڻڻ ۽ اُن جو (کير کان) ڇڏائڻ ٽيھ مھينا آھي، تان جو جڏھن پنھنجيءَ جواني کي پُھتو ۽ چاليھن ورھن کي پھتو (تڏھن) چوندو آھي ته اي منھنجا پالڻھار مون کي توفيق ڏي ته تنھنجي انھيءَ نعمت جو شڪر ڪريان جيڪا مون تي ۽ منھنجي ماءُ پيءُ تي انعام ڪئي اٿيئي ۽ ته (اھڙا) چڱا ڪم ڪريان جن کان راضي رھين ۽ منھنجي اولاد مون لاءِ سُڌار، بيشڪ آءٌ توڏانھن موٽيس ۽ بيشڪ آءٌ مسلمانن منجھان آھيان. (15)
۽ جنھن پنھنجي ماءُ پيءُ کي چيو ته اوھان کان بيزار آھيان مون کي انجام ڏيو ٿا ڇا ته (قبرن مان) ڪڍيو ويندس ۽ بيشڪ مون کان اڳ (ماڻھن جا) ڪيترائي جُڳ گذري ويا آھن، ۽ اُھي ٻئي الله کي ٻاڏائيندا آھن ۽ (چوندا اٿس ته) پنھنجي ڪم بختي ڇڏي ايمان آڻ، بيشڪ الله جو انجام سچو آھي، پوءِ چوندو آھي ته اِھي رڳو اڳوڻن جو آکاڻيون آھن. (17)
حوالو؛ سورة الأحقاف

نوٽ: مٿيون مواد سوشل ميڊيا تان ورتل آهي.

داغستان

جيڪڏهن هن دنيا ۾ لکين انسان تو سان پيار ڪرڻ وارا آهن،
ته انهن مان هڪ آئون به آهيان
جيڪڏهن هن دنيا ۾ هزارين انسان تو سان پيار ڪرڻ وارا آهن،
ته انهن مان هڪ آئون به آهيان
جيڪڏهن هن دنيا ۾ صرف هڪ انسان تو سان پيار ڪرڻ وارو آهي،
ته اهو صرف آئون آهيان
جيڪڏهن هن دنيا ۾ هڪ انسان به تو سان پيار ڪرڻ وارو ناهي،
ته سمجهي ڇڏ جان ”رسول حمزا توف“ هاڻ هن دنيا ۾ نه رهيو آهي
رسول حمزا توف

Osho Bhagwan Shri Rajneesh

شيلا ۽ جارج پنهنجي هَني مون جي پهرين رات فرانس جي قديم شهر ۾ گذاري رهيا هئا. شيلا هن قديم شهر جي بخت ڀري رات ۾ اڃان وڌيڪ تانگهه ڀريل جادو ڀرڻ لاءِ رِٿ ڏني ته اڄ رات جڏهن شهر جو پوڙهو چوڪيدار رات جو هر هڪ ڪلاڪ کانپوءِ گهِنڊ وڄائيدو ته پاڻ ٻئي مست الست پيار ڪنداسين. جارج مسڪرائي اها رِٿ قبول ڪري ورتي. پر اڃا چار ڪلاڪ به نه گذريا هئا جو جارج سگريٽَ وٺڻ جي بهاني سان شهر جي گهنٽا گهر تي آيو ۽ چوڪيدار کي چيائين ته تون مون سان ٿورڙو سهڪار ڪندين، اهو هنيئن ته، ڇا تون اڄ رات هر  ڪلاڪ جي بدرآن هر ٻن ڪلاڪن کانپوءِِ گهِنڊ وڄائي سگهين ٿو. چوڪيدار، جارج کي چيو ته مون کي توسان سهڪار ڪري ڏاڍي خوشي ٿئي ها، پر آئون ائين نٿو ڪري سگهان. جارج چوڪيدار کي چيو ته ائين نه ڪر، مون تي ڀلائي ڪر، مان توکي ان ڪم جا پئسا ڏيندس. پوڙهي چوڪيدار جارج کي چيو ته نه ائين نٿو ٿي سگهي سائين، ڇالاءِ جو اڄ هڪ نوجوان کڙيل گل جهڙي سهڻي ڇوڪري مون وٽ آئي هئي ۽ مون کي پهرين ئي خرچي ڏئي وئي آهي ته اڄ رات آئون هر اڌ ڪلاڪ کان پوءِ گهِنڊ وڄايان.
گرو رجنيش اوشو
ڪتاب عورت، جنس ۽ مذهب